Usamljenost se sve češće opisuje kao jedan od najvećih izazova savremenog društva, ali o njoj se i dalje govori tiho i sa zadrškom. Iako je gotovo svako bar jednom doživi, rijtko se prepoznaje kao ozbiljan problem, a još ređe kao rizik po mentalno zdravlje.
Psihijatar, dr Rešad Hazirović, ističe da savremeni način života značajno doprinosi ovom fenomenu.
“Jedno subjektivno stanje koje prate negativne emocije, osjećanja, poput nedovoljne bliskosti, podrške, razumijevanja od strane drugih. U sadašnjem načinu života, ta bliskost se izgubila što je jasno svima koji pamte drugačija vremena”, riječi su dr Hazirovića.
Brz tempo, visoka očekivanja i stalna izloženost digitalnim sadržajima stvaraju privid povezanosti, dok se stvarni, kvalitetni odnosi potiskuju u drugi plan.
“Digitalizacija otvara prostor za drugu vrstu komunikacije koja nije neposredna i koja nema potpunu emocionalnu pratnju i doživljaj, već pravi komunikaciju koja je virtuelna i koja ne zahvata cjelokupno angažman našeg bića”, pojašnjava psihijatar.
Mladi, iako stalno umreženi, sve češće prijavljuju osećaj praznine i nerazumijevanja, dok se kod starijih osoba ona često vezuje za gubitke, penzionisanje i smanjenje socijalnih kontakata, pojašnjava dr Hazirović.
“Stare osobe su najviše pogođene osjećajem usamljenosti, što pokazuje i statistika. Često su tu gubici socijalne pozicije i ukupnog kapaciteta, kao i gubici supružnika gdje je neminovno da ta osoba ostaje usamljena, što prati i osjećaj usamljenosti”, podvlači on.
U društvu koje je nikada umreženije, ali istovremeno i sve otuđenije, pitanje usamljenosti postaje tema o kojoj se više ne može ćutati.
FOTO/TEKST: SANA-A. Alić
