Granica između terapije i zavisnosti često je tanja nego što se na prvi pogled čini posebno kada je riječ o lijekovima koji se koriste u psihijatriji. Iako terapija ima za cilj da ublaži simptome i unapredi kvalitet života, stručnjaci upozoravaju da nepravilna ili nekontrolisana upotreba pojedinih medikamenata može dovesti do razvoja zavisnosti, kaže psihijatar dr Rešad Hazirović.
Posebno su osetljive grupe lijekova poput benzodiazepina, koji se često propisuju kod anksioznih poremećaja i nesanice.
“Lijekovi koji mogu biti u svojim indikacijama su korisni, a koji pomažu osobi da riješe problem na način koji neće mnogo narušiti njegovu psihičku ravnotežu”, poručio je dr Hazirović.
Iako mogu biti efikasni u kratkotrajnoj terapiji, dugotrajna i nekontrolisana primjena nosi rizik od razvoja tolerancije i fizičke zavisnosti.
“Problemi nastaju onda kada se pacijenti ne pridržavaju našeg upustva ili kada uopšte ne dođu kod psihijatra, već po navici ili savjetu komšinke uzmu neke od lijekova. To je ono što počinje da pravi zavisnost. Bolesti zavisnosti su u porastu, a sve je zbog savremenog načina života koji podrazumjeva ubrzani ritam koji sam po sebi pravi anksioznost. Kada postoji anksioznost, postoji potreba da se ona umanji, a jedan od načina jesu ovakvi lijekovi”, riječi su dr Hazirovića.
Granica se, prema riječima psihijatara, prepoznaje kroz nekoliko znakova.
“Ti opšti okviri su definisani stručnim upustvom za upotrebu i mi to prilagođavamo individualnom stanju svakog pacijenta. Tražimo tu neku granicu, u smislu da se pacijentu pomogne, a da se ne stvori zavisnost od navike”, dodao je on.
U vremenu kada je mentalno zdravlje sve češća tema u javnosti, jasno razumijevanje razlike između terapije i zavisnosti postaje ključno kako bi liječenje ostalo put ka oporavku, a ne početak novog problema.
FOTO/TEKST: SANA-A. Alić-Kahrimanović
